Оселедец не просто прическа: его символизм гораздо глубже

Козацкий чуб вернулся в моду, но знаем ли мы его символизм ?

Чуб, оселедец, хохол – отличительный знак украинского козачества. Его с гордостью носили воины со времён Святослава. Сегодня чуб стал символом патриотизма.

Еще два года назад встретить мужчину с оселедцем — чубом на улицах Киева и в любом другом городе Украины было скорее экзотикой, чем массовым явлением. Однако после 21 ноября 2013 года все изменилось. В Украине грянули события, которые впоследствии назовут Революцией Достоинства. Вот тогда-то чубы вернулись.

Есть безусловный факт, что в древние времена чуб можно было увидеть практически у всех народов Европы. Но по-настоящему прославил чуб–оселедец киевский князь Святослав Игоревич. Вот описание встречи византийского императора с князем Святославом: «Святослав приплыл на скифской ладье… он был среднего роста, с густыми бровями и голубыми глазами, с плоским носом, с бритою бородою и длинными висячими усами. Голова его была совсем голая, только на одной ее стороне висел локон волос, означающий знатность рода…»

То есть, чуб символизировал знатность рода?
Но значит ли это, что лишь люди высокого происхождения имели право носить оселедец? А как же тогда запорожские казаки?

Самая большая загадка чуба в том, что после Святослава никто на Руси его не носил почти 600 лет! По крайней мере, свидетельств тому нет. Только с появлением запорожского казачества чуб–чупрына стал массовым явлением среди защитников родной земли.

Для запорожцев он был визитной карточкой, внешним признаком, по которому казаки узнавали друг друга. Чупрына — чуб стал своеобразным знаком «достоинств и отличий», вроде медали, ордена или шпаги. Нередко по форме чуба, его длине и ухоженности судили о звании казака, его старшинском чине, боевой выучке и опытности.

Развевающийся по ветру чуб часто устрашал противника больше, чем острая сабля. Устрашал? А не в этом ли кроется истинный смысл чуба, о котором наверняка знал князь Святослав, и о котором точно были в курсе наши воинственные предки!

На заре тысячелетия Русь постоянно подвергалась набегам кочевников. И у кочевых племен была объединяющая всех традиция: они снимали скальпы! Делалось это, во-первых для устрашения оставшихся в живых противников, дабы подорвать у них волю к сопротивлению, а во-вторых для подсчета своих воинских побед. Если не удавалось срезать скальп, то и повержённый враг не засчитывался.

Известно, что особо храбрые воины брили головы налысо, чтобы в случае своего поражения не дать врагу насладиться победой в полной мере. Эта традиция существовала давно, но лишь Святославу удалось её сакрализировать. Помните его знаменитое: Иду на Вы! Он предупреждал противника о своём наступлении, а его лысая чубатая голова самим своим видом говорила, что князь никого не боится и плевать он хотел на любого врага.

Есть теория, и она вполне может быть правдой, что развевающийся на ветру чуб, в переводе на язык жестов, обозначал тогда то же самое, что поднятый вверх средний палец руки сегодня. Да просто древнерусские воины, а потом и их потомки – казаки, всем своим внешним видом посылали врагов к такой-то матери! И что ты с таким воином сделаешь, который скорее умрет, но не сдастся. Ничего. Он будет непобедим. А оселедец его скажет врагам лучше тысячи слов: тут моя земля, а ви йдіть до біса! Вот потому-то чубы вновь вернулись на головы защитников украинской земли.

Чуб, чупрына, оселедец – это не просто прическа. Это вызов

Это отношение к смерти, к битве, к врагам, к самому смыслу своей жизни. И пусть враг сильнее и кажется почти непобедимым, но на его «сдавайтесь – нас орда» , мы всегда знаем что ответить – «а нас – рать»!

******

http://positiff.molodostivivat.ru/

http://positiff.molodostivivat.ru/category/letopis

Что в оккупации сложнее всего?

Асяледзец не проста прычоска: яго сімвалізм значна глыбей

Козацкий чуб вярнуўся ў моду, але ці ведаем мы яго сімвалізм?
Чуб, асяледзец, хахол — адметны знак ўкраінскага козачества. Яго з гонарам насілі воіны з часоў Святаслава. Сёння чуб стаў сімвалам патрыятызм

Яшчэ два гады таму сустрэць мужчыну з оселедцем — чубам на вуліцах Кіева і ў любым іншым горадзе Украіны было хутчэй экзотыкай, чым масавай з’явай. Аднак пасля 21 лістапада 2013 г. усё змянілася. Ва Украіне грымнулі падзеі, якія пасля назавуць Рэвалюцыяй Добрыя якасці.

Вось тады-то чубы вярнуліся.

Ёсць безумоўны факт, што ў старажытныя часы чуб можна было ўбачыць практычна ва ўсіх народаў Еўропы. Але па-сапраўднаму праславіў чуб — асяледзец кіеўскі князь Святаслаў Ігаравіч.
Вось апісанне сустрэчы візантыйскага імператара з князем Святаславам: «Святаслаў прыплыў на скіфскай ладдзі … ён быў сярэдняга росту, з густымі бровамі і блакітнымі вачыма, з плоскім носам, з паголенай барадой і доўгімі вісячымі вусамі. Галава яго была зусім голая, толькі на адной яе боку вісеў завітак валасоў, які азначае шляхетнасць роду … »

Гэта значыць, чуб сімвалізаваў шляхетнасць роду?
Але ці значыць гэта, што толькі людзі высокага паходжання мелі права насіць асяледзец? А як жа тады запарожскія казакі?

Самая вялікая загадка чуба у тым, што пасля Святаслава ніхто на Русі яго не насіў амаль 600 гадоў! Прынамсі, сведчанняў таму няма. Толькі са з’яўленнем запарожскага казацтва чуб — чупрына стаў масавым з’явай сярод абаронцаў роднай зямлі.

Для запарожцаў ён быў візітнай карткай, вонкавай прыкметай, па якім казакі даведваліся адзін аднаго. Чупрына — чуб стаў своеасаблівым знакам «вартасцяў і адрозненняў», накшталт медалі, ордэны ці шаблі. Нярэдка па форме чуба, яго даўжыні і дагледжаныя судзілі аб званні казака, яго старшынскага чыне, баявой вывучцы і дасьведчанасьці.

Развяваліся ў паветры чуб часта запалохваў суперніка больш, чым вострая шабля. Запалохваў? А ці не ў гэтым крыецца праўдзівы сэнс чуба, пра які напэўна ведаў князь Святаслаў, і пра які дакладна былі ў курсе нашы ваяўнічыя продкі! На світанку тысячагоддзя Русь стала падвяргалася набегам качэўнікаў. І ў качавых плямёнаў была якая аб’ядноўвае ўсіх традыцыя: яны здымалі скальпы!

Рабілася гэта, па-першае для застрашвання засталіся ў жывых праціўнікаў, каб падарваць ў іх волю да супраціву, а па-другое для падліку сваіх воінскіх перамог. Калі не ўдавалася зрэзаць скальп, то і зрынуты вораг ня залічваўся.

Вядома, што асабліва адважныя воіны галілі галовы нагала, каб у выпадку сваёй паразы не даць ворагу атрымаць асалоду ад перамогай у поўнай меры. Гэтая традыцыя існавала даўно, але толькі Святаславу ўдалося яе сакралізаваць.

Памятаеце яго знакамітае: Іду на вы! Ён папярэджваў суперніка аб сваім наступе, а яго лысая чубатага галава самім сваім выглядам казала, што князь нікога не баіцца і пляваць ён хацеў на любога ворага.

Ёсць тэорыя, і яна цалкам можа быць праўдай, што раздзімаецца на ветры чуб, у перакладзе на мову жэстаў, абазначаў тады тое ж самае, што ўзнятае ўверх сярэдні палец рукі сёння. Ды проста старажытнарускія воіны, а потым і іх нашчадкі — казакі, усім сваім знешнім выглядам пасылалі ворагаў да такой-то маці! І што ты з такім ваяром зробіш, які хутчэй памрэ, але не здасца. Нічога. Ён будзе непераможны. А асяледзец яго скажа ворагам лепш тысячы слоў: тут мая зямля, а ві йдіть да біса!

Вось таму-то чубы зноў вярнуліся на галовы абаронцаў ўкраінскай зямлі.

Чуб, чупрына, асяледзец — гэта не проста прычоска. Гэта выклік
Гэта стаўленне да смерці, да бітвы, да ворагаў, да самога сэнсу свайго жыцця. І няхай вораг мацней і здаецца амаль непераможным, але на яго «здавайцеся — нас арда», мы заўсёды ведаем што адказаць — «а нас — раць»!

Неизвестное нам Оружие древних народов

10 известных миру ипохондриков

Революция в Исландии, которая произошла в XXI веке